iamindelhi

എന്താണ് നമ്മളെ നമ്മളാക്കുന്നതു? ചറ്റുമുള്ളതും ചുറ്റുമുള്ളവരുമാണ്. സുഹൃത്തുക്കളും, അവരുടെ സുഹൃത്തുക്കളും ഒക്കെ ചേർന്ന്, ഭക്ഷണം കഴിച്ചും, കഴിപ്പിച്ചും, ചായ കുടിച്ചും, യാത്ര ചെയ്തും, കഥകൾ പറഞ്ഞും കേട്ടും  ..ഒരു കൊച്ചു ലോക നിർമ്മിതി, അല്ല ഇത്തിരി വലിയ ലോകം തന്നെ ഉണ്ടാക്കിയെന്ന് പറയണം, ഡൽഹിയിലെ ചെറിയ കാലം. ഡൽഹിയിലേക്ക് താമസം മാറിയതിനുശേഷം, എനിക്ക് ചുറ്റും ഒരുപാട് മാറ്റങ്ങൾ സംഭവിച്ചു -  തകർന്നു വീഴുന്ന പാലങ്ങൾ, രാഷ്ട്രീയ ശബ്ദങ്ങൾ, വെള്ളപ്പൊക്കം, മലിനീകരണം, വിമാനങ്ങൾ റദ്ദാക്കൽ,  രൂപയുടെ മൂല്യം ഇടിയൽ പോലും - എന്നിട്ടും എങ്ങനെയോ ഞാൻ പ്രതീക്ഷിച്ചതിലും വേഗത്തിൽ പൊരുത്തപ്പെട്ടു.  ജാമിയയിൽ നിന്ന് ഗുരുഗ്രാമത്തിലേക്കുള്ള ദിവസേനയുള്ള നാല് മണിക്കൂർ യാത്ര, സംസ്കാരങ്ങളിലും യൂറോപ്യൻ സമയ  മേഖലകളിലും ജോലി ചെയ്യൽ, ജീവിതത്തിന്റെ തികച്ചും പുതിയൊരു താളവുമായി പൊരുത്തപ്പെടൽ എന്നിവയെല്ലാം  ആദ്യം തീവ്രമായി തോന്നി, പക്ഷേ മാറ്റം സ്വാഭാവികമായി. നല്ല ആളുകളെയും, നല്ല സംഭാഷണങ്ങളെയും, കുടുംബത്തിന്റെ ഒരു അന്തരീക്ഷത്തെയും ഞാൻ ഇവിടെ കണ്ടെത്തി.  ഗുൽമോഹറിനും  സുകൂനിനും ഇടയിൽ  ബിരിയാണ...

വികാരങ്ങളുള്ള ഒരു മനുഷ്യനെന്ന നിലയിൽ, എന്റെ ഉള്ളിൽ എന്റെ പല പതിപ്പുകളും ഉണ്ട് - ഒരു പിതാവ്, മകൻ, സഹോദരൻ, സുഹൃത്ത്, കാമുകൻ, ഭർത്താവ്, രാജാവ്, നുണയൻ, രാഷ്ട്രീയക്കാരൻ, ആത്മീയ അന്വേഷകൻ, പോരാളി, ഏകാന്ത കൊയ്ത്തുകാരൻ, സഞ്ചാരി, ബഹിരാകാശയാത്രികൻ. . എല്ലാവരെയും എപ്പോളും നില നിർത്താൻ കഴിയില്ല,നിർത്തുകയുമില്ല. ചിലപ്പോൾ കഥാകൃത്തു ചെയ്യുന്ന പോലെ, നായകനെയും വില്ലനായെന്നുമൊക്കെ എനിക്കും കൊല്ലാൻ സാധിക്കുന്നുണ്ട്, ചിലരെ ഒളിപ്പിക്കും. യാത്രക്കിടയിൽ അവൾ എന്നെ ഒന്ന് നോക്കിയ പോലെ തോന്നി, അപ്പോൾ ഞാൻ ആരോ ആയി തീർന്നു, ചിന്തിച്ചത്, അവൾക്കു കണ്ണ് കാണാതിരുന്നെങ്കിൽ, അപ്പോൾ എന്നെ തന്നെ അവൾ നോക്കിയിരിക്കുമായിരുന്നെല്ലോ !! ചിലരെ കാണുമ്പോൾ, ഞാൻ തലയ്ക്കു മീതെ പുതിയ വർണ്ണ ലോകം നിർമ്മിക്കും. എന്നാലും അതിനെ യാഥാർഥ്യമാക്കാൻ കഴിയില്ലല്ലോ! അപ്പോൾ ആ നായകനെയും ആ ലോകത്തെ തന്നെയും നശിപ്പിക്കും. അപ്പോൾ ആ നായകനെയും ആ ലോകത്തെ തന്നെയും നശിപ്പിക്കും. ചിലപ്പോൾ ഒരു നായകൻ, ചിലപ്പോൾ വില്ലൻ. പക്ഷേ സത്യം, നമ്മൾ ഒരിക്കലും ഈ വ്യക്തിത്വങ്ങളായി പൂർണ്ണമായി മാറുന്നില്ല. അവ ഒരു നിമിഷത്തേക്ക് നമ്മെ രൂപപ്പെടുത്തുന്ന ചിന്തകളും വികാരങ്ങളും മ...

 --എഴുതണം ഇവരുടെ കഥകൾ --

One Sunday afternoon in Delhi, we went to cheer up the teams, including a newly formed girls' team. We had no special reason, just a genuine desire to support everyone playing that day. The city buzzed around us, but our focus was on the energy of the players and the small moments of joy that sports bring. As we arrived, she greeted me and handed me her books, asking me to take care of them. That simple exchange felt like a quiet bond formed in the midst of the day's excitement. Later in the evening, we reunited by the field to watch the last girls' match. The game was not intense, but ground was, and with a penalty goal, though not won, celebration was in the air. The cold climate, pollution, and threats to health went unnoticed as we immersed ourselves in the spirit of the game and comradeship. After everyone slowly departed, myself went to my room, the team manager (its the j bhai ) called and asked whether it's possible to arrange for the dinner (food they would bou...

So after a few weeks in Delhi, I thought of traveling across the nearby states. The reason was the inmates who prompted it — a night walk with Mubashir inspired me a lot. Then the stories here and there by the Gulmohar family members created such a bucket list. So the planned states now changed to a “Delhi-first” approach. Started with the Taj Mahal with Suhail and Raashid, then ended up with Fawas to listen to Qawwali and visit the universities — Jamia, DU, and JNU — at least once. So I created the calendar; Qawwali was the first one, and yes, we did it. On Jamia Foundation Day, we visited the campus, listened to Shayari, and then moved to Nizamuddin Dargah. It was a different experience. How people see the place, what diverse cultures expect from such a dargah and Qawwali — many questions, excitement, and still wonders. Certain Qabars were well maintained, some were not. Mehfy(?) said the Qabar was of the first Sultana, Razia. We got upset that it wasn’t cleaned or maintained prop...

When I joined the Polytechnic in Vechoochira, after completing my pre-degree from NSS College, Pandalam, I was deeply upset about losing my old friends. My brother patted my shoulder and said, “Wherever you go, you’ll find new friends in that circle. No one can always have the same friends from school.” He was right. From Holy Angels, our village, the pre-degree days, Manimandiram, Madrassa, Vechoochira, Kozhikode, Kollam, Trivandrum, then Bahrain — and now in Delhi — life kept bringing new people into my journey. I’ve realized that I can adapt to any new culture and workspace, and that’s how I keep growing new friendships. Now in Delhi, we’re planning to explore the city more together — and my new friends are already supporting me. I’ve even set a schedule for it.  ...time starts now..